Thebloggers.com.cy

Μεγάλε μου έρωτα…..

Κάποτε προσπάθησα να χορτάσω την παρουσία σου… να αρκεστώ στα ελάχιστα που μου προσέφερες κι ας ήμουν διατεθειμένη να σου δώσω ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Συμβιβάστηκα με ένα «που και που» , «ίσως» , «θα δούμε» , και διέγραψα το «συνέχεια» και το «πάντα» που τόσο επιθυμούσα….

Μάλλον πνιγόσουν από το πολύ ενδιαφέρον που σου έδειχνα. Βλέπεις… είχες συνηθίσει σε αδιάφορες καταστάσεις. Μεγάλο λάθος να σε θεωρήσω στήριγμα μου και να σου δώσω ό,τι είχα, τελικά.

Αλλά βλέπεις…. όταν εγώ νιώθω δε συγκρατούμαι. Όλα ή τίποτα.

ΟΛΑ Ή ΤΙΠΟΤΑ είχα πει και σε σένα….

Αλλά δες… η ζωή κυλάει και χωρίς εσένα. Εσύ φρόντισες γι’ αυτό… Όπως φροντίζεις καθημερινά να μου δείχνεις πόσο ωραία περνάς μακριά μου.. Πόσο δε με έχεις ανάγκη.. Πόσο περιττή ήμουν στη ζωή σου τελικά.

Σαν να μην υπήρξαμε ποτέ.

Παρ’ όλα αυτά ξέρω ότι δεν έκανα κάτι λάθος. Ίσως το μόνο λάθος που έκανα ήταν που δεν έφυγα νωρίτερα. Που κάθισα και επέμεινα σε κάτι που έβλεπα ότι ήταν χαμένο εξ αρχής.

Γιατί μου λείπει πολύ εκείνη η εποχή πριν από σένα…

….που γελούσα χωρίς λόγο… που γελούσα και ήμουν πραγματικά χαρούμενη.. που δεν ήξερα τι θα πει έρωτας, αγάπη, μίσος, κακία, ζήλεια… που τίποτα δεν μπορούσε να με κάνει λυπημένη πραγματικά…

Εσύ μπορεί να γελάς, μα δεν είσαι ευτυχισμένος…

Ο ευτυχισμένος λάμπει… και εσύ.. δεν λάμπεις μάτια μου….

Δεν γνωρίζεις τη καταστροφή που προκάλεσες. Επιφάνεια μόνο.

Άλλωστε, για να σκύψεις μέσα σου, πρέπει να έχεις τα κότσια να μη φοβάσαι, να μην το βάζεις στα πόδια όταν οι καταστάσεις δε σε βολεύουν.

Μάθε μου πώς δακρύζουν τα μάτια όταν λες πως αγαπάς και πώς γίνεται να τρέμεις όταν αγκαλιάζεις… γιατί και εσύ έκλαψες.. και εσύ έτρεμες σε πολλές επανασυνδέσεις μας…

Τελικά, ποια δραματική σχολή τελείωσες, και έγινες το αστέρι του αιώνα, αστεράκι μου;

Αν ο σκοπός σου είναι μόνο να παίρνεις… τότε έχεις χάσει το νόημα.. κι αν πάλι δεν μπορείς να δώσεις.. αυτό απέδειξες με την πάροδο του χρόνου…ΚΡΙΜΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ !

Δεν θα μάθεις ΠΟΤΕ, πως είναι να χαμογελά ο άλλος εξαιτίας σου….

Και τώρα… δε γουστάρω να ακούω καν ότι υπάρχεις…

…δε θέλω να ξαναδώ ποτέ το χαμόγελο σου, αυτό της ΨΕΥΤΙΑΣ και της ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ, ένα χαμόγελο που δεν αξίζει στη μαυρίλα της ψυχής σου μωρό μου…

Δε σε γουστάρω πια, γιατί θα μου έπεφτε λίγη η ανθρωπιά σου..και θα μου έκανε κακό…

Κακό σε μένα, που έκανα τα πάντα για σένα και με άδειασες ζωή μου…

Μου άφησες όμως ένα καλό κατάλοιπο.. να μην αγαπώ απ’ την αρχή κανένα…

…να μη βιάζομαι να αισθανθώ ούτε να δίνομαι ως άνθρωπος και να πάψω να λειτουργώ δίχως σκέψη παρά μόνο με συναίσθημα…

Δεν μου έλειψες….

Και αν θα ήθελα να σε ξαναδώ;  ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ! ούτε εσένα, ούτε το βλέμμα σου, ούτε να ακούσω τη φωνή σου…

Εγώ που σε αγάπησα τόσο, πλέον δεν θέλω ΤΙΠΟΤΑ από σένα………..εγώ.

Δε σε μίσησα ποτέ μου. Δεν άντεχα άλλα συναισθήματα για σένα. Στέρεψα !

Άσχημο να σε αναγκάζει ο άλλος να τον ξεγράψεις… επειδή σε απογοήτευσε, επειδή δεν έπραξε, επειδή δεν τόλμησε.

Με απογοήτευσες που δεν τόλμησες να πράξεις…..

Ελπίζω μια μέρα να βρεις την ευτυχία που προσποιείσαι ότι έχεις.. και μακάρι κάποια να σου δώσει τα μισά απ’ ότι εγώ γιατί ΤΑ ΠΑΝΤΑ θα δυσκολευτείς να τα πάρεις.

Πάντα. Μακριά μου.

Ο ρόλος σου τελείωσε. Η ερμηνεία σου άψογη. Απ’ τους ρόλους της παράστασης της ζωής μου, να ξέρεις είχες ένα απ’ τους αγαπημένους μου.

Ευχαριστώ για το γέλιο, το κλάμα, τις εκπλήξεις, τις μεγάλες συγκινήσεις…

Τέλειωσε η παράσταση, εσύ δεν είσαι πια ο έρωτας και εγώ δεν είμαι το κομμάτι που σου λείπει.

Όλα κάποτε φτάνουν στο τέλος τους.

Σου ανήκει το πιο θερμό μου χειροκρότημα.

Σε αγάπησα αληθινά….

Το κοριτσάκι σου…. η βασίλισσα της καρδιάς σου… η γυναίκα σου… το άλλο σου μισό… η «σαν εσένα δεν αγάπησα καμμιά», η «μόνο με σένα είμαι ευτυχισμένος» , η «μόνο με σένα θέλω να κάνω οικογένεια» κι άλλα τόσα που ξεστόμισες….

Εγώ η κάποια που θα φροντίσω να μη με ξαναδείς… Υπόσχομαι.

 

Λ.