Thebloggers.com.cy

Για σένα… που ήσουν πολλά παραπάνω από ένα σκυλάκι

Βαφτίστηκες Πάτυ… Μπήκες στο σπίτι, στην οικογένεια, στις καρδιές μας…

Αν με γνώριζες σίγουρα δε θα με περιέγραφες ως τον πιο ενθουσιώδη άνθρωπο ή αυτόν που δένεται με ευκολία… Σύζυγος, παιδιά, οικογένεια και λίγοι και καλοί φίλοι. Αυτοί… Έτσι ήμουν πάντα.

Κάποια στιγμή, 12 χρόνια πριν, γεννήθηκε η επιθυμία να αποκτήσω ένα σκυλάκι. Είχα φυσικά τις επιφυλάξεις μου. Ο περίγυρος τα γνωστά… «Μα όλο λείπεις, μα ποιος θα το φροντίζει, μα είναι μεγάλη δέσμευση…». Σκέφτηκα και πήρα τελικά την απόφαση!

Βαφτίστηκες Πάτυ… Μπήκες στο σπίτι, στην οικογένεια, στις καρδιές μας…

Φρόνιμο και υπάκουο σκυλάκι πάντοτε. Ακόμα και σαν μωρό δε μας δυσκόλεψες ποτέ. Ποτέ μου δε σου θύμωσα.

Πάντα περίμενες υπομονετικά να γυρίσω. Κι ας αργούσα…

Ο Πάτυ μου σύντομα έγινε ο Πάτυ της οικογένειας, της γειτονιάς… Στη βόλτα σου τα παιδάκια έτρεχαν να παίξουν μαζί σου. Πάντα πρόθυμος… Πάντα μαζί μου. Μέχρι και σε διαφήμιση πρωταγωνίστησες μαζί μου όταν ήσουν μωρό. Υπομονετικός…

Μεγάλωνα… κι εσύ μαζί μου. Μεγάλωνε η οικογένεια μου… πάλι εκεί.

Και τώρα πρέπει να σε αποχαιρετήσω;

Κάποιος είχε πει κάποτε πως δεν υπάρχει τίποτα πιο συγκινητικό από την εικόνα ενός αρρώστου ζώου που υποφέρει με τέτοια σιωπηρή και λυπημένη ταπεινότητα. Έτσι υπέφερες και υπέμεινες κι εσύ. Προσπάθησα… Έκανα ότι μπορούσα. Ίσως και να σε ταλαιπώρησα λίγο περισσότερο από την ανάγκη μου να σε κρατήσω κοντά μου. Όλες οι προσπάθειες και θεραπείες για να νικήσουμε τον καρκίνο στάθηκαν ανίκανες να σε κρατήσουν κοντά μου. Ήμουν έτοιμος να κάνω και να δώσω άλλα τόσα για να μείνεις.

Μόνο όσοι βίωσαν και βιώνουν αυτό το δέσιμο μπορούν να καταλάβουν. Μόνο αυτοί μπορούν να καταλάβουν ότι είναι αδύνατον να σε «αντικαταστήσω» Πατούι μου… γιε μου, όπως σε φώναζα πάντα. Ήσουν άλλωστε «the one and only».

Ακόμα και την τελευταία ώρα, προσπάθησες να το κάνεις πιο εύκολο για μένα. Για μένα, που μέρες πάλευα να πάρω τη «μεγάλη» απόφαση. Δυσκολεύτηκα πολύ, κι ας ήξερα ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Τη μεγάλη απόφαση να σε αφήσω να ησυχάσεις απ’ όλο αυτό που βίωνες το τελευταίο διάστημα. Και στη διαδρομή για το γιατρό… «έσβησες» δίπλα μου στο αυτοκίνητο. Αθόρυβα… Με το ίδιο επίπεδο με το οποίο στάθηκες όλα αυτά τα χρόνια δίπλα μου. Ακόμα και τώρα δε θέλησες να μου το κάνεις πιο δύσκολο… Πριν σε βάλω στο αυτοκίνητο μου κατούρησες τα παπούτσια. Προσφιλής «συνήθεια» λένε για τα σκυλάκια που θέλουν να «σημαδέψουν» κάτι και να το κάνουν δικό τους. Έτσι κι εσύ… Ο τρόπος σου να μου εκφράσεις ότι ήμουν δικός σου; Μάλλον…

Ο αποχαιρετισμός χθες και η διαδικασία ανοίγματος του τάφου, κόμπος στο λαιμό. Η απουσία σου παραπάνω από αισθητή από το πρώτο πρωινό. Το πρώτο πρωινό χωρίς εσένα. Μου ανέτρεψες τις συνήθειες χρόνων με τη φυγή σου. 11 χρόνια μετά σου λέω αντίο… Με πόνο και κλάμα. Κι ένα μεγάλο παράπονο που σε αυτά που θα έρθουν δε θα είσαι δίπλα μου.