Thebloggers.com.cy

Ένα γράμμα σε εσένα που παντρεύεσαι σήμερα…

Δεν θυμάμαι ούτε εγώ πόσες φορές έκατσα και προσπάθησα να συντάξω αυτό το κείμενο και κάθε φορά τα παρατούσα.

Το έσβηνα, το ξανάγραφα και στο τέλος το άφηνα εκεί. Βλέπεις δεν ήθελα να πιστέψω ότι αυτό το σκηνικό είναι αλήθεια. Ήθελα να το αφήσω στο περιθώριο, μα κάθε μέρα μου τρώει τα σωθικά. Δεν μπορώ να το αποφύγω και λέω ας αφήσω όλα όσα έχω στο μυαλό πάνω σε αυτές τις γραμμές και ας γυρίσω σελίδα. Θα στα πω όλα μια και έξω και τέλος.

Σήμερα θα περάσεις τα σκαλιά της Εκκλησίας με κάποιο άλλο. Όχι όπως το ονειρευόμουν εγώ στο μυαλό μου, αλλά λογικά εσύ θα είσαι χαρούμενη. Να σου πω ότι αυτό μου αρκεί; Μ@λ@κία στο τετράγωνο. Ρε εσύ, όταν αγαπάς τον άλλο δεν θέλεις απλά να τον βλέπεις χαρούμενο. Θέλεις να τον βλέπεις χαρούμενο μαζί σου!

Εδώ και καιρό δείχνεις ενθουσιασμένη και χαρούμενη. Αυτό είναι που με σκοτώνει. Χαρούμενη με κάποιο άλλο. Όχι με εμένα. Εσύ έχεις προχωρήσει. Όχι όμως εγώ. Εγώ είμαι εδώ «να προσπαθώ και να χαζεύω τις ώρες που λείπεις» (τα έλεγε ο Στόκας μα δεν τον άκουγα). Κόλλησα. Βασικά ποτέ δεν έφυγα. Μπορεί να πέρασαν πολλές μετά από εσένα αλλά… Καμία σαν εσένα δυστυχώς. Ναι ναι… Την άλλη φορά που με ρώτησες αν «αυτή είναι καλύτερη από εμένα; Την αγαπάς περισσότερο;» σου είπα ψέματα. Εσένα μάτια μου και μόνο εσένα αγάπησα στην ζωή μου πραγματικά και καμία άλλη. Μπορεί να μην το αντιλαμβανόμουν σε κάποια διαστήματα, αλλά την είδα την αλήθεια. Τώρα θα μου πεις τι μ@λ@κ@ς είμαι και πως πληγώνω τις άλλες. Τις γούσταρα δεν λέω, ίσως και να τις ερωτεύτηκα, μα σαν εσένα καμιά. Εσένα σε αγάπησα.

Θυμάσαι τις προάλλες που σε είδα τυχαία; Μου είπες πως παντρεύεσαι και έκανα πως ξαφνιάστηκα. Τι μ@λ@κ@ς. Το ήξερα. Το ήξερα από καιρό μα δεν στο είπα. Έκανα πως δεν με ενόχλησε. Να μην καταλάβεις πως μετά από 6 ολόκληρα χρόνια ακόμη η καρδιά μου είναι δική σου. Ήθελα να σε αγκαλιάσω, να σε ρωτήσω τι πας να κάνεις, μα θα ήταν μάταιο. Έλαμπαν τα μάτια σου για ένα άλλο. Μαχαίρι στην καρδιά κανονικό.

Ακόμη και όταν ήμασταν μαζί ήξερα κατά βάθος πως θα έρθει αυτή η μέρα. Θυμάσαι που σου έλεγα πως θα ακούμε το «πόσο μου έλειψε να λέμε καλημέρα» του Σαμπάνη; Να που είμαι εδώ. 6 χρόνια μετά να το ακούω μόνος μου. Μου έλειψες δε το κρύβω. Γιατί να ντραπώ; Ντροπή είναι η αγάπη καλέ;

Απλά θέλω να ξέρεις πως σε αγαπάω ακόμη. Ποτέ δεν σε ξέχασα πραγματικά. Πάντα ήσουν εδώ και ας μην το παραδεχόμουν σε κανένα. Ξέρεις πάντα είχα μια κρυφή ελπίδα πως ίσως κάποτε θα ήμασταν και πάλι μαζί. Όταν μεγαλώναμε, όταν θα ήμασταν πιο ώριμοι. Και να που μεγαλώσαμε. Εσύ αλλού και εγώ… εδώ. Πέθανε και αυτή η ελπίδα και είναι τόσο δύσκολο να το αντέξω.

Να προσέχεις τον εαυτό σου. Να τον έχεις ψηλά και πάντα να χαμογελάς. Πόσο μου αρέσει αυτό το χαμόγελο με τα μεγάλα εκφραστικά μάτια… Να πουλάς ακριβά το τομάρι σου. Ξέρεις εσύ…  Μην χαρίζεσαι σε κανένα.

Πέρασε η ώρα. Πρέπει να σε αφήσω. Έχεις μια εκκλησία να προλάβεις και εγώ πρέπει να πάω στην δουλειά. Είπαμε αλλού εσύ, αλλού εγώ. Και που ξέρεις, ίσως οι ψυχές μας μια μέρα να ξανασυναντηθούν. Και μην φοβάσαι για εμένα. Το ξέρω πως καταβάθως σε νοιάζει ακόμη για το αν είμαι καλά. Πάντα θα βρίσκω κάτι να την παλεύω. Εξάλλου εσύ πάντα πίστευες σε εμένα. Μου έλεγες πως θα πάω ψηλά… Φεύγω τώρα. Πάω δουλειά. Πρέπει να σε δικαιώσω…

COLDPLAY