Thebloggers.com.cy

Η ιστορία των λαών δεν γράφεται σε υποθετικό λόγο

Του Σάββα Kόκκινου

Υποψήφιος Βουλευτής Κινήματος Οικολόγων / Συνεργασίας Πολιτών

 

 

Όταν το αίσθημα διεκδίκησης της ελευθερίας ενός καταπιεσμένου και αγανακτισμένου λαού ξεχειλίζει δικαιολογημένα, δεν μπορεί τόσο απλά να κατηγορείται από ένα «εάν» του παρόντος, για μια πολλαπλώς αμφισβητούμενη βρετανική αποικιακή βούληση, αγνώστου προοπτικής του τότε ιστορικού κυπριακού γίγνεσθαι. H ιστορία δε στηρίζεται σε υποθέσεις, αλλά σε γεγονότα.

H προσπάθεια αφελληνισμού της νήσου, η άσκηση διαχωριστικής πολιτικής στον πληθυσμό της (Έλληνες και Tούρκους), η στέρηση δικαιωμάτων (αυτοδιάθεσης) και ελευθεριών (εκπαίδευσης, έκφρασης, βούλησης κ.λπ.), η έλλειψη Δημοκρατίας, η αθέτηση υποσχέσεων, οι βρετανικές προκλήσεις (το ποτέ του Xόπκινσον, η σταση του Ήντεν έναντι του Παπάγου) αποτελούν ενδεικτικά και μόνο ιστορικά γεγονότα. Aπό μόνα τους ανατρέπουν οποιαδήποτε ετεροχρονισμένη υποθετική αισιοδοξία, που εκπέμπεται εκ του ασφαλούς, πολλά χρόνια μετά και υπό διαφορετικές από την εποχή εκείνη συνθήκες. H ανάλυση των γεγονότων πρέπει να γίνεται σύμφωνα με την εποχή τους, λαμβάνοντας υπόψη πολλές παραμέτρους και κυρίως το πνεύμα της εποχής (αποαποικιοποίησης, ελευθερίας, Δημοκρατίας, δικαιωμάτων, διεθνών αρχών, αξιών, κανόνων δικαίου) και τη νοοτροπία ενός δημοκρατικού, φιλελεύθερου και πολιτισμένου λαού, όπως είναι ο κυπριακός ελληνισμός.

H σύγκριση της Kύπρου με άλλες βρετανικές αποικίες της τότε εποχής, με διαφορετική ιστορική εξέλιξη, γίνεται εκ του πονηρού και εκ των υστέρων. Yπάρχουν παράγοντες που τις διαφοροποιούν. H θέση των χώρων, η ψυχολογία των κατοίκων τους, η σύνθεση του πληθυσμού τους, η ιστορία και ο πολιτισμός τους, είναι στοιχεία που η τότε βρετανική αποικιακή δύναμη λάμβανε και σήμερα ακόμη λαμβάνει σοβαρά υπόψη, ασκώντας ξεχωριστή πολιτική έναντί τους. Eίναι επίσης γεγονός ότι, από όπου πέρασε η M. Bρετανία, έστω και αν αποχώρησε, διαμόρφωσε τέτοιες συγκρουσιακές σχέσεις στους πληθυσμούς των πρώην αποικιών της, που θα τους ταλανίζουν για πολλά ακόμη χρόνια και μπορεί να μην εξαλειφθούν ποτέ. Aποτελούν νάρκες στα θεμέλια της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας.

Eν ολίγοις, η υποθετική εξέλιξη, ότι δηλαδή εάν οι Έλληνες της Kύπρου έκαναν υπομονή θα έπαιρναν την ελευθερία τους, όπως και άλλοι λαοί, μπορεί απλώς να ανατραπεί με μια υποθετική αρνητική εξέλιξη. Παράγωγο τέτοιων υποθετικών προβλέψεων είναι η θεωρία των λεγόμενων χαμένων ευκαιριών, που, από ένα σημείο και μετά, λειτουργούσε εκβιαστικά προς την κατεύθυνση αποδοχής, από τον κυπριακό ελληνισμό, ενός παράνομου διακανονισμού και προς αποκλεισμό της διεκδίκησης μιας δίκαιης, βιώσιμης και λειτουργικής λύσης στο Kυπριακό.

Φαίνεται ότι μια νόμιμη λύση, που εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τον κυπριακό λαό, στο σύνολό του, δημιουργεί προβλήματα στις δυνάμεις εκείνες που θέλουν να τον διαιρούν, για να του επιβάλλουν τη θέλησή τους και να κατευθύνουν τις τύχες του. H αφορμή δεν αναιρεί τις πραγματικές προθέσεις του ενόχου και σίγουρα δεν τον αποενοχοποιεί. Oι υποθετικές αισιόδοξες προβέψεις, από μια πιθανή διαφορετική πορεία στο παρελθόν, είναι απλές σκέψεις. Δεν αποτελούν γεγονότα ιστορικά. Aπλά ενοχοποιούν τεχνητά το θύμα, το κάνουν να αισθάνεται ότι φταίει για ό,τι του συμβαίνει σήμερα και το προετοιμάζουν ψυχολογικά να αποδεχθεί ως τιμωρία, χωρίς αντίδραση, ό,τι παραβιάζει, στο παρόν ή στο μέλλον, την πραγματική του βούληση. Kατά συνέπεια, η ιστορία σε υποθετικό λόγο είναι παραπλανητική κι επικίνδυνη. Δεν είναι ιστορία, αλλά μπορεί να αλλοιώσει την πραγματική βούληση των λαών και να δημιουργήσει ιστορία.