Thebloggers.com.cy

Η ερώτηση που όλοι πρέπει να κάνουμε στον εαυτό μας…

Του Γιώργου Νικολάου

Σκεφτόμουν 10 λεπτά πώς να ξεκινήσω αυτό το κείμενο. Πως θα κάνω την αρχή για ένα θέμα που δεν έχει ούτε αρχή, ούτε μέση, ούτε τέλος. Σαν την ζωή μας με απλά λόγια. Ξέρετε εμείς που δίνουμε συμβουλές στους άλλους (τρομάρα μας), αρεσκόμαστε στο να το παρακάνουμε. Η υπερβολή είναι μέσα στο αίμα μας, αλλά ίσως μόνο έτσι μπορέσουμε να μεταφέρουμε στον άλλον αυτό που πραγματικά πρέπει να αντιληφθεί από όλα όσα λέμε.

Και θα μου πείτε ποιος είσαι εσύ για να δίνει συμβουλές; Τι σε κάνει να ξεχωρίζεις από τους άλλους; Γιατί δεν είναι τέλεια η δική σου ζωή αφού ξέρεις τι πρέπει να κάνουν όλοι; Καταρχήν δεν δίνεις συμβουλές σε κάποιον που τις θεωρεί αχρείαστες. Δεν είμαστε «δάσκαλοι» ούτε αλάνθαστοι ούτε επιμορφωτές. Ούτε καν καλύτεροι από τους άλλους. Άνθρωποι με καλή διάθεση να βοηθήσουν είμαστε και τίποτα άλλο. Τι μας κάνει να ξεχωρίζουμε; Ότι αντιληφθήκαμε διαφορετικά τα βιώματα μας. Είμαστε πιο ρεαλιστές, πιο πρακτικοί και μπορούμε να εμβαθύνουμε σε ένα θέμα με απλό τρόπο ώστε να αντιληφθεί και ο άλλος ότι τελικά το πρόβλημα που νομίζει ότι έχει δεν είναι τόσο περίπλοκο τελικά.

Χωρίς να θέλω να κουράσω με διάφορες βαθυστόχαστες μπαρούφες, θα επικεντρωθώ στον λόγο που είχα ξεκινήσει να γράφω από την αρχή αυτό το κείμενο. Στην μοναδική συμβουλή που στο τέλος καταλήγω να δίνω στους περισσότερους και έδωσα στον εαυτό μου μετά που αντιλήφθηκα πολλά πράγματα μέσα από εμπειρίες. «Αν ο 12χρόνος σου εαυτός σε έβλεπε σήμερα, θα ήταν περήφανος για εσένα;». Δεν θέλει και μεγάλη ανάλυση για να αντιληφθεί κάποιος αυτή την ατάκα Γιατί στο τέλος της ημέρας ο 12χρονος σου εαυτός ήταν ακόμη αθώος και το μόνο που θα ήθελε για εσένα ήταν να είναι χαρούμενος. Ότι και αν έκανες, επαγγελματικά, ερωτικά κ.τ.λ. Και αυτό είναι το νόημα της ζωής για εμένα τουλάχιστον. Να φτάσεις στην προσωπική ολοκλήρωση και να είσαι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ χαρούμενος όπως θα ήταν για εσένα ο 12χρονος σου εαυτός αν σε έβλεπε σήμερα… Η ευτυχία για τον καθένα είναι διαφορετική. Είναι αλλιώτικος ο τρόπος που αντιλαμβάνεται την ευτυχία ο κάθε άνθρωπος. Αλλά ένα είναι το σίγουρο. Ο 12χρονος μας εαυτός στην προκειμένη περίπτωση είναι καλύτερος κριτής. Έχει πιο καθαρά κριτήρια και πιο απλά. Διατηρεί την αθωότητα και μπορεί να περιορίσει τα κριτήρια για την ευτυχία σε αυτά που πραγματικά έχουν σημασία…

Για αυτό τον ρωτώ αυτόν κάθε φορά που θέλω να δω αν βαδίζω στον σωστό δρόμο. Αυτός ξέρει καλύτερα. Θα με ρωτήσετε τώρα γιατί επέλεξα συγκεκριμένα τον αριθμό 12. Είναι μια ηλικία που μπαίνεις στην εφηβεία και αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά κάποια δεδομένα και να σε απασχολούν άλλα πράγματα. Είναι μια τόσο τρυφερή ηλικία που η αλήθεια να λέγεται σου αφήνει κατάλοιπα για το μέλλον. Ότι σου συμβεί θα μείνει χαραγμένο για πάντα στο υποσυνείδητο σου. Είναι μια ηλικία που κατά πάσα πιθανότατα θα σου αφήσει ανασφάλειες. Εσύ επιλέγεις αν θα τις κοιτάξεις κατάματα και θα τις αντιμετωπίσεις νικώντας τες στα μάτια ή αν θα εθελοτυφλείς προσπερνώντας τες και αφήνοντας τες να σε στοιχειώνουν σιωπηλά.

Και ρωτώ ξανά… Ο 12χρονος σου εαυτός θα ήταν χαρούμενος σήμερα; Τις νίκησες τις ανασφάλειες; Είσαι αυτό που πραγματικά θα ήθελες τότε να είσαι σήμερα;